Η γιατρός που έγραψε ιστορία στο Ιπποκράτειο
Η 36χρονη χειρουργός Κωνσταντίνα Καρακάση για την ιατρική, τη δωρεά οργάνων και τα αξέχαστα βλέμματα ασθενών
- Δήμητρα Κεχαγιά
- Προσωπικό αρχείο
- 19/5/2026
Στις 17 Οκτωβρίου 2025, στη Χειρουργική Κλινική Μεταμοσχεύσεων του ΑΠΘ στο Ιπποκράτειο, η Κωνσταντίνα Καρακάση έγραψε ιστορία: πραγματοποίησε την πρώτη μεταμόσχευση ήπατος από γυναίκα χειρουργό στην Ελλάδα. «Αυτός που έφυγε έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να υπάρξει. Έδωσε ζωή».
Χαμογελαστή, με κατακόκκινα μαλλιά – «μέχρι και σημαδούρα με έβαζαν σε αγώνες κολύμβησης», θυμάται γελώντας –, με το λάμδα παχύ – δώρο της Κωνσταντινουπολίτικης καταγωγής της –, με αρκετά τατουάζ που έχουν συναισθηματικούς συμβολισμούς, η 36χρονη χειρουργός ήξερε από παιδί ότι θα γίνει γιατρός.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Αποφοίτησε με άριστα από το Ζωγράφειο. Ο πατέρας της ήταν παθολόγος, ωστόσο ποτέ δεν την παρότρυνε να ακολουθήσει το επάγγελμα. «Nα κάνεις αυτό που θέλεις, απλώς να ξέρεις ότι θα το κάνεις για μια ζωή», της έλεγε. Εκείνη επέλεξε τη χειρουργική. «Το θεωρούσα πιο πρακτικό. Κάτι που φέρνει άμεση λύση».
Η μεταμόσχευση ήρθε τυχαία, όταν βρέθηκε κενή θέση στο συγκεκριμένο τμήμα την περίοδο που ξεκινούσε την ειδικότητά της. Γρήγορα γοητεύτηκε και έγινε η οριστική της επιλογή. Δέκα χρόνια μετά, έχει σταματήσει να μετρά σε πόσες επεμβάσεις έχει συμμετάσχει.
Η χειρουργική μεταμοσχεύσεων είναι ένας απαιτητικός και ανδροκρατούμενος, διεθνώς, χώρος με ατελείωτες ώρες, απρόοπτα, και γιορτές και γενέθλια μέσα στο χειρουργείο.
«Αν είσαι σίγουρη για τον εαυτό σου, ξεπερνιέται· και σιγουριά αποκτάς με τη δουλειά, με το διάβασμα και μένοντας πιστή σε αυτό που κάνεις». Καθώς οι γυναίκες στον χώρο είναι λίγες, ελάχιστες είναι εκείνες που λειτουργούν και ως πρότυπα. «Το μήνυμά μου προς τα νέα κορίτσια είναι ότι υπάρχει και αυτός ο δρόμος».
Ειδικά η μεταμόσχευση ήπατος θεωρείται από τις πιο απαιτητικές χειρουργικές επεμβάσεις, που μπορεί να διαρκέσει από επτά έως δεκατέσσερις ώρες. Όπως εξηγεί, «για το νεφρό υπάρχουν εναλλακτικές όπως η αιμοκάθαρση. Για την καρδιά υπάρχει μηχανική υποστήριξη. Για τους πνεύμονες υπάρχουν αναπνευστήρες. Το ήπαρ, όμως, όταν καταρρεύσει, δεν αντικαθίσταται από καμία μηχανή. Είναι το “εργοστάσιο” του οργανισμού».
Την ώρα που χειρουργείου, η αδρεναλίνη είναι τόσο υψηλή, που δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι άλλο. Μόνο ένα «κι αν δεν πετύχει;» υπάρχει κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού της. «Μαθαίνεις να ελέγχεις τα συναισθήματά σου. Όταν η ζωή ενός ανθρώπου εξαρτάται από τα χέρια σου, δεν υπάρχει περιθώριο για συναισθηματισμούς».
Η πρώτη φορά που βρέθηκε σε μεταμόσχευση ήταν σε έναν 15χρονο από την Κρήτη. Το παιδί εκείνο κάνει μεταπτυχιακό στο Λονδίνο και, ενώ δεν είχαν επικοινωνήσει χρόνια, όταν διάβασε για την επιτυχία της, της έστειλε συγχαρητήριο μήνυμα, κίνηση που τη συγκίνησε βαθιά.
Θυμάται ένα μικρό παιδί με οξεία ηπατική ανεπάρκεια. «Ήρθε από την Αθήνα ανήμερα των γενεθλίων του και ξύπνησε στη Θεσσαλονίκη με καινούριο ήπαρ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα και την απορία του…».
Μεταμόσχευση νεφρού σε 11χρονο, ήπατος σε 18χρονο – η λίστα είναι μεγάλη…
«Το βλέμμα μετά από μια επιτυχημένη επέμβαση είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Αυτό σου δίνει ώθηση να συνεχίσεις».
Περιγράφει τη διαδικασία λήψης οργάνων σαν μια πολύ διαφορετική εμπειρία από οποιαδήποτε άλλη επέμβαση. «Ξέρεις ότι, μέσα από αυτό, θα βοηθήσεις περισσότερους από έναν ανθρώπους. Αυτός που έφυγε έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να υπάρξει. Έδωσε ζωή».
Μιλά με απέραντο σεβασμό για τις οικογένειες των δοτών. Για τους ανθρώπους που, μέσα στον πιο αβάσταχτο πόνο, έχουν, όπως λέει, την ευσυνειδησία και την ωριμότητα να κάνουν τη δωρεά.
«Τα τελευταία χρόνια, χάρη στις προσπάθειες του Ελληνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, ο αριθμός των δωρητών αυξάνεται. Περιπτώσεις όπως της Έμμας το 2022, του 14χρονου Σπύρου και του 12χρονου Κλεονή, που πνίγηκαν στον ποταμό Άραχθο τον Ιούνιο του 2025, και της Νίκης Κεραμέως, που δώρισε όργανα της μητέρας της, ανοίγουν μια δύσκολη, αλλά αναγκαία συζήτηση».
Για να αποφορτίζεται, διαβάζει αστυνομική λογοτεχνία, κάνει βόλτες με φίλους, προσπαθεί να περπατά, ιδιαίτερα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, την οποία αγαπά ιδιαίτερα.
Στο μεσοδιάστημα που περίμενε για την ειδικότητά της, έχει εργαστεί ως γιατρός αγώνων σε αγώνες κολύμβησης με τον προπονητή μαραθώνιας κολύμβησης Νικόλα Ρεπανά, αλλά και σε παιδικούς αγώνες taekwondo.
«Είναι ωραίες εμπειρίες. Είτε εργαστείς ως γιατρός σε ένα απομακρυσμένο χωριό, είτε σε μια κατασκήνωση, είτε σε αγώνες. Κάθε εμπειρία που αποκτούμε είναι σημαντική. Μπορεί εκείνη τη στιγμή να μη νιώθεις ότι θα σου χρησιμεύσει κάπου, αλλά στην πορεία θα φανεί».
Επόμενοι στόχοι δύο: να ηγηθεί ομάδας που θα πραγματοποιήσει μεταμόσχευση ήπατος από ζώντα δότη, μια εξαιρετικά πολύπλοκη και πολύωρη επέμβαση, και να ολοκληρώσει το διδακτορικό για να διδάξει.
Όταν μιλά για τους δασκάλους της, τα μάτια της γεμίζουν δάκρυα. Θέλει τώρα να συνδυάσει την αδρεναλίνη του χειρουργείου με την ουσιαστική δύναμη της εκπαίδευσης. «Όπως έμαθα από αυτούς, θέλω κι εγώ να δώσω με τη σειρά μου».
Διαβάστε επίσης
- Αλέξανδρος Λιτσαρδάκης
- Κώστας Δ. Μπλιάτκας
- Δήμητρα Κεχαγιά
