«Δεν έχω ζωή, έχω τάνγκο»

Μια βραδιά με τους τανγκέρος της Θεσσαλονίκης

Ήχοι μπαντονεόν πλημμυρίζουν τον όροφο. Η Τζένη σκανάρει με το βλέμμα τα τραπέζια γύρω από την πίστα, αναζητώντας τον επόμενο παρτενέρ της. Τα μάτια της συναντούν εκείνα του Χρήστου και σταματούν. Η μιράδα — η οπτική επαφή — έχει ολοκληρωθεί. Εκείνος κάνει ένα διακριτικό νεύμα με το κεφάλι, το καμπεσέο. Η Τζένη χαμογελά και αποδέχεται την πρόσκληση. Σηκώνονται και συναντιούνται στην πίστα.

Είναι ένα από τα τελευταία βράδια του Αυγούστου. Ο όροφος της Le Monde στη Μαρίας Κάλλας φιλοξενεί κάθε Πέμπτη τη μιλόνγκα της Τζένης Παπαδοπούλου. Είναι ένα από τα σταθερά σημεία συνάντησης της κοινότητας των τανγκέρος της Θεσσαλονίκης, ανθρώπων που έχουν κάνει το αργεντίνικο τάνγκο βασικό κομμάτι της διασκέδασης και της κοινωνικής τους ζωής και αναζητούν με πάθος τις μιλόνγκες (δηλαδή τις οργανωμένες βραδιές χορού) που στήνονται σε διάφορες γωνιές της πόλης.

Δεν γνωρίζει ηλικία, φύλο ή επάγγελμα

Η Τζένη είναι δασκάλα τάνγκο και η οικοδέσποινα της βραδιάς. Κάθε Πέμπτη υποδέχεται χορευτές από όλη τη Θεσσαλονίκη, αλλά και επισκέπτες που βρίσκονται στην πόλη για δουλειά ή τουρισμό, μαθητές της, και άλλους που απλώς αναζητούν μια βραδιά τάνγκο.

Καθόμαστε στο μπαλκόνι. Μου μιλά για την κοινότητα τάνγκο της Θεσσαλονίκης, ενώ προσπαθεί να με μυήσει στους άγραφους κανόνες της μιλόνγκας. Μια ματιά στον χώρο, που έχει γεμίσει από νωρίς, αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι, καταρχάς, το τάνγκο δεν γνωρίζει ηλικία, φύλο ή επάγγελμα.

«Οι ηλικίες των χορευτών ξεκινάνε από τα 30 περίπου και φτάνουν μέχρι τα 70. Πρόκειται για ανθρώπους από όλους τους επαγγελματικούς κλάδους, άντρες και γυναίκες» λέει.

Η Τζένη εξηγεί ότι ο χορός βασίζεται στη φυσική κίνηση των σωμάτων και στη σύνδεση, η οποία όμως απαιτεί τεχνική. «Φέρνει μια ισορροπία, μια αρμονία. Είναι κάτι το μαγικό».

Ένας συγκεκριμένος αριθμός βημάτων μπορεί να γεννήσει αμέτρητες παραλλαγές. Οι αλλοτινοί καβαλιέρος και ντάμα είναι σήμερα ο leader και ο follower.

Στη μιλόνγκα όλα είναι ανοιχτά. Μπορεί κανείς να χορέψει με κάποιον εντελώς άγνωστο που έχει διδαχθεί από διαφορετικό δάσκαλο. Τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο.

«Τον βλέπεις στην πίστα, καταλαβαίνεις κάποια πράγματα, ωστόσο δεν ξέρεις όταν σε καθοδηγεί τι θα συμβεί, λέει η Τζένη. «Ο leader γίνεται χορογράφος τη στιγμή που χορεύει. Ο follower αναγκάζεται να ακολουθήσει. Και οι δύο βγαίνουν από το comfort zone τους».

Οι τανγκέρος της Θεσσαλονίκης

Κάνω μια γρήγορη γύρα στη μιλόνγκα —όχι χορευτική!— και κάθομαι με τη Μαρία και τη Μαργαρίτα. Γνωρίστηκαν πριν από χρόνια στα μαθήματα τάνγκο και έκτοτε «κόλλησαν». Η Μαρία χορεύει εδώ και 8 χρόνια.

«Μου προσφέρει χαλάρωση, ηρεμία και διασκέδαση. Όταν χορεύω είμαι σε μια άλλη διάσταση».

Κάθε χορός, εξηγεί, είναι μια ξεχωριστή εμπειρία. Υπάρχουν φιγούρες και βήματα, αλλά το αποτέλεσμα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον καβαλιέρο. «Αυτή είναι και η μεγαλύτερη δυσκολία, να δείξεις εμπιστοσύνη. Σήμερα οι γυναίκες δεν αφηνόμαστε εύκολα σ’αυτό. Ήταν μεγάλη πρόκληση, αλλά όταν στο τέλος γίνεται, είναι υπέροχη εμπειρία».

Στην πίστα της μιλόνγκας, οι χορευτές εναλλάσσονται σε τάντας, τις διαδοχικές ενότητες χορών της βραδιάς.

Παραδίπλα συναντώ τον Χρήστο, 44 ετών, δημόσιο υπάλληλο. Ξεκίνησε το τάνγκο εμπνευσμένος από την κλασική σκηνή στην ταινία Άρωμα γυναίκας, στην οποία ο τυφλός απόστρατος που υποδύεται ο Αλ Πατσίνο χορεύει τάνγκο με μια νέα γυναίκα υπό τους ήχους του «Por una Cabeza».

«Ήταν ένας χορός που δεν είχα ξαναδεί. Είναι τόσο εκφραστικός, μου έκανε μεγάλη εντύπωση που αποφάσισα να ασχοληθώ».

Ο Χρήστος πηγαίνει σε μιλόνγκες με κάθε ευκαιρία, όχι μόνο για να εξασκήσει όσα έχει μάθει, αλλά και για το συναίσθημα: «Κάθε φορά είναι μια καινούρια εμπειρία, μοναδική. Μπορεί να κάνεις τα ίδια ακριβώς βήματα με άλλους παρτενέρ και ποτέ να μην βγει ίδια η χορογραφία. Είναι άλλο το συναίσθημα, εντελώς διαφορετική εμπειρία. Αυτή είναι και η μαγεία του».

Στις μιλόνγκες συναντιούνται χορευτές διαφορετικών ηλικιών και εμπειριών, με κάθε νέο παρτενέρ να δημιουργεί έναν διαφορετικό χορό.

Ο Χρήστος εξομολογείται ότι το τάνγκο υπήρξε και μια προσωπική πρόκληση. Μετά την πανδημία είχε αναπτύξει κοινωνικό άγχος. «Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που αποφάσισα να ασχοληθώ, για να το παλέψω, και το έχω καταφέρει σε μεγάλο βαθμό. Με βοήθησαν πολύ η δασκάλα μου και οι συμμαθητές μου».

Η Θεανώ, φυσικοθεραπεύτρια, ξεκίνησε το 2012 μετά από παρότρυνση μιας φίλης της να κάνουν κάτι διαφορετικό και να γνωρίσουν νέο κόσμο.

«Το τάνγκο ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα. Έγινε γρήγορα εξάρτηση, αγάπη και έκτοτε συνεχίζω. Είναι τρόπος διασκέδασης, τρόπος ζωής, κοινωνικοποίησης. Οι περισσότεροι φίλοι μου είναι μέσα από αυτόν τον χώρο. Είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου».

Φτάνω στο πόστο της ντιτζέι της βραδιάς, της Θένιας. Εναλλάσσει τις τάντας, τις μουσικές ενότητες για χορό, με τις κορτίνας, τα σύντομα μουσικά διαλείμματα που απόψε έχουν ελληνικό ροκ. Είναι η μικρότερη της παρέας, τελειόφοιτη φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής.

«Παλιά χόρευα τάνγκο στις μιλόνγκες κάθε μέρα. Νομίζω ήταν υπερβολή και τώρα προσπαθώ να το ισορροπήσω με άλλα πράγματα. Παραμένει όμως ένα μεγάλο κομμάτι της διασκέδασής μου».

H ετερόκλητη τανγκοπαρέα

Τριγυρίζοντας τη μιλόνγκα, πλησιάζω μια από τις πιο μεγάλες και θορυβώδεις παρέες της βραδιάς, νέοι, γύρω στα 30.

Ο Σπύρος, δημόσιος υπάλληλος, ξεκίνησε να χορεύει το 2018. «Η εποχή του κόβιντ μάς σκότωσε. Έκτοτε χορεύω φουλ, όσο μπορώ. Για μένα το τάνγκο είναι ψυχοθεραπεία».

Η Έφη είναι ψυχολόγος και, παρότι χορεύει από μικρή, ασχολείται με το τάνγκο μόλις τα τελευταία δύο χρόνια. «Κάποια στιγμή ερωτεύτηκα το τάνγκο. Πλέον χορεύω μόνο αυτό. Είναι για μένα ένας υπέροχος τρόπος διασκέδασης».

Η Ελεντίνα, ζωγράφος από τη Νέα Μηχανιώνα που ζει στα Χανιά, βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για διακοπές — και φυσικά βρήκε μιλόνγκα για να χορέψει.

Ο Βαλάντης, account manager, πηγαίνει «όπου υπάρχει διαθέσιμη νύχτα τάνγκο», δυο ή τρεις φορές την εβδομάδα. «Οι παρέες μου χωρίζονται σε παρέες του τάνγκο και έξω από το τάνγκο. Δεν τις μπερδεύουμε, γιατί σ’ αυτούς που δεν χορεύουν φαίνεται λίγο περίεργο».

Η Μαρία, αρχιτέκτων μηχανικός, ενώ χορεύει εδώ και εννέα χρόνια, αλλά ανακάλυψε το τάνγκο μόλις τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. «Να πω την αλήθεια το απεχθανόμουν, δεν το καταλάβαινα, μέχρι που έκανα ένα μάθημα τυχαία. Πλέον χορεύω δυο-τρεις φορές την εβδομάδα».

Όλη αυτή η τανγκοπαρέα έχει φυσικά τη δική της ομαδική συνομιλία. Την έχουν ονομάσει: «Δεν έχω ζωή, έχω τάγνκο».