«Πρέπει να κάψουμε τον ελιτισμό στο θέατρο»

Το δημιουργικό δίδυμο πίσω από το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης μιλά για μια σκηνή χωρίς αποκλεισμούς, τη νέα γενιά θεατών και τη μάχη των μικρών χώρων

Ο Χριστόφορος Χριστοφορίδης και ο Βασίλης Αραμπατζής γνωρίστηκαν το 2011 σε μια κατασκήνωση. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, μεταφέρουν την αίσθηση παιχνιδιού, ομάδας και θάρρους σε μια νέα θεατρική σκηνή στο Φάληρο. Το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης δημιουργήθηκε σε μια συγκυρία που το κοινό επιστρέφει στις αίθουσες, αλλά οι μικρές σκηνές εξακολουθούν να παλεύουν για χώρο, προσοχή και επιβίωση.

Το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης άνοιξε τις πόρτες του τον Οκτώβριο του 2025. Ήρθε να προστεθεί στις ήδη πλούσιες θεατρικά γειτονιές του Φαλήρου και της Φλέμινγκ, που φιλοξενούν πολλές μικρές και μεγάλες θεατρικές σκηνές εδώ και χρόνια. Πρόκειται για το νέο εγχείρημα των TWiMAGINATiON, του δημιουργικού διδύμου Χριστόφορου Χριστοφορίδη και Βασίλη Αραμπατζή.

Οι δυο τους γνωρίστηκαν το 2011 στην ομάδα ψυχαγωγίας μιας κατασκήνωσης. Αντιμετωπίζουν το θέατρο στο οποίο τους συναντήσαμε ως φυσική συνέχεια εκείνου του εφηβικού ανέμελου καλοκαιριού.

«Έχω το χαρακτηριστικό ότι δεν φοβάμαι», λέει ο Χριστόφορος. «Μια ζωή με φόβο είναι μια ζωή λίγη, κλειστή και μίζερη». Το θέατρο προκύπτει ως προσωπική και δημιουργική ανάγκη: «Αν έχεις την ορμή, τη θέληση και το πάθος, τότε θα βρεθούν οι λύσεις και τα εργαλεία», και κοιτώντας τον Βασίλη, προσθέτει: «και οι συνοδοιπόροι».

Το Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης φιλοξενεί, εκτός από τη βραδινή, και μια παιδική σκηνή. Ο Βασίλης λέει πως οι νέοι γονείς δεν θέλουν να «παρκάρουν» απλώς τα παιδιά τους σε δραστηριότητες, αλλά θέλουν να μαθαίνουν μέσα από αυτές και να μένουν ενεργά.

«Ακριβώς επειδή οι οικογένειες έχουν πολλά παραμύθια στο σπίτι, εμπιστεύονται αυτή τη φόρμα και την τιμούν». Αυτό εξηγεί και την τεράστια επιτυχία του Ξενοδοχείου των Συναισθημάτων, του παραμυθιού της Lidia Brankovic που έγινε θεατρική παράσταση από τους TWiMAGINATiON και συνεχίζει να ανεβάζει παραστάσεις τις Κυριακές.

Θεατρική έκρηξη μετά τον Covid

Η επιτυχία αυτή της θεατρικής παράστασης όμως δεν είναι ένα μεμονωμένο παράδειγμα: φαίνεται πως, μετά την εποχή του Covid, ο άνθρωποι αφήνουν την πλατφόρμα και επιστρέφουν στην αίθουσα – είτε θεατρική, είτε κινηματογραφική. Ειδικά η γενιά των millennials και ακόμα περισσότερο των Gen Z φαίνεται να επανεκτιμούν την εμπειρία της αίθουσας. «Μετά τον Covid παρατηρήσαμε μια θεατρική έκρηξη, η οποία πλέον τείνει να ισορροπήσει», λέει ο Χριστόφορος.

«Το θέατρο είναι πλέον trendy και όλοι τρέχουν να κλείσουν εισιτήρια από FOMO (fear of missing out, ο φόβος να μην χάσεις αυτό που συμβαίνει)». Και οι δύο το αξιολογούν ως θετική εξέλιξη, καθώς φέρνει το θέατρο πίσω στην καθημερινότητα των ανθρώπων, ακόμα κι αν επικαλύπτεται από μια αίσθηση ελαφριάς αποκλειστικότητας.

Για την τάση του κοινού να «τρέχει» πίσω από τα μεγάλα ονόματα και να σνομπάρει τις μικρές σκηνές, οι TWiMAGINATiON κοιτιούνται μεταξύ τους, γελάνε και το χαρακτηρίζουν ως τη μεγαλύτερη πληγή του θεάτρου.

«Αν οι άνθρωποι συνεχίσουν να λειτουργούν με αυτή τη λογική, δεν θα μείνει κανένας καλλιτέχνης σε αυτή την πόλη», λένε, θίγοντας το πρόβλημα της διαρκούς φυγής προς την πρωτεύουσα.

«Αγαπώ τους ερασιτέχνες»

Ο Χριστόφορος κάνει επίσης μια σημαντική διάκριση ανάμεσα στις επαγγελματικές και τις ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις.

«Πολλοί θέλουν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό και να πάνε στο θέατρο επειδή τους ενδιαφέρει η θεματολογία ενός έργου, χωρίς να ξέρουν ότι θα παρακολουθήσουν μια ερασιτεχνική παράσταση. Αγαπώ τους ερασιτέχνες: είναι καταπληκτικοί γιατί έχουν το κουράγιο και δίνουν το κέφι τους μετά τη δουλειά τους. Ωστόσο, η ανάγκη ξεκάθαρης διάκρισης παραμένει».

Σχετικά με τον φόβο κάποιων να δουν θέατρο επειδή θεωρούν ότι δεν είναι γι’ αυτούς, ο Χριστόφορος είναι κατηγορηματικός:

«Αυτό που πρέπει να κάνουμε με τον ελιτισμό είναι να του βάλουμε φωτιά και να τον κάψουμε. Στο θέατρο πήγαινα ανέκαθεν γιατί χάνομαι, ξεχνιέμαι και φεύγω λίγο από το κινητό. Ο ελιτισμός έχει κάψει το θέατρο. Δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα: πηγαίνετε σε οποιοδήποτε θέατρο της πόλης μετά τη δουλειά σας όπως είστε ντυμένοι, και με το βρακί σας ανάποδα ακόμη. Μια παράσταση δεν πρέπει να απαιτεί τίποτα από εσάς, κι αν το κάνει είναι μια λάθος παράσταση».

Όσο και ν’ αλλάξουν τα πράγματα και όσο κι αν καθορίζει η τεχνολογία τις ζωές μας, οι TWiMAGINATiON παραμένουν αισιόδοξοι γιατί οι ζωντανές παραστάσεις θα φέρνουν πάντα τον άνθρωπο απέναντι στον άνθρωπο: το κάθε μικρό λάθος αλλάζει ριζικά την αλληλουχία και κάνει μια παράσταση μοναδική.

«Οι βιντεοσκοπήσεις που κάνουμε στις παραστάσεις μας γίνονται αποκλειστικά για αρχειακούς λόγους. Το θέατρο και η ένταση που κουβαλάει είναι αδύνατον να μετασχηματιστούν σε κάποια προβολή».

Ο εφήμερος χαρακτήρας του θεάτρου είναι και η δύναμή του. «Οι παραστάσεις δεν φυλακίζονται», μου λένε: χάνονται αυτοστιγμεί στο υπερπέραν. Οι τυχεροί που ήταν στην αίθουσα μάταια προσπαθούν να περιγράψουν τι έζησαν, καταλήγοντας πάντα σ’ ένα «έπρεπε να ήσουν εκεί».

#TAGS

Θέατρο Θεσσαλονικείς δημιουργοί Τέχνες Φάληρο