Γιώργος Σινάνης: μια ζωή… πατίνι
Ο περιπετειώδης βίος του ανθρώπου που έφερε τα ηλεκτρικά πατίνια στη Θεσσαλονίκη
- Κωστής Κοτσώνης
- Κωστής Κοτσώνης
- 12/2/2026
Στο «Forrest Gump», ο Τομ Χανκς έβλεπε τη ζωή σαν ένα κουτί σοκολατάκια. Ο Γιώργος Σινάνης, πάλι, τη βλέπει σαν πλατανόφυλλο. Την αναλογία τη σκέφτηκε στο κατάστρωμα ενός καραβιού, σε κάποιο από τα μπάρκα του, με τον ήλιο να δύει και την καμπυλότητα της Γης να διακρίνεται καθαρά στον ορίζοντα.
«Όπως το πλατανόφυλλο ξεκινά απ’ το κοτσάνι και διακλαδώνεται σε επιμέρους νεύρα, έτσι και η ζωή. Στις άκρες του φύλλου μάς περιμένει ένας έρωτας, μια οικογένεια, επιτυχίες, αποτυχίες, ο ίδιος ο θάνατος, και οδηγούμαστε σε αυτά μέσα από διακλαδώσεις, δηλαδή αποφάσεις. Η μαγεία της ζωής είναι να αναγνωρίζουμε τις διακλαδώσεις και να προβλέπουμε, όσο γίνεται, πού θα μας βγάλουν», μας εξηγεί τη φιλοσοφία του στο εργαστήριο-μηχανουργείο Sui Generis, στην οδό Τενέδου της Κάτω Τούμπας.
Το δικό του «πλατανόφυλλο» έμελλε να τον οδηγήσει στην οδό Τενέδου και στα ηλεκτρικά πατίνια, πολύ πριν αυτά γίνουν trend.
Ο Γιώργος γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Στα 15 μπλέχτηκε με τα μηχανάκια. «Πολύ κακώς», παραδέχεται. «Όλο αυτό το lifestyle κόστισε ζωές. Δύσκολα έβρισκες παρέα που να μην ήξερε κάποιον σκοτωμένο από μηχανάκι».
Το 1995, διαβάζοντας φανατικά περιοδικά για μοτοσυκλέτες, πέτυχε σ’ ένα τεύχος ένα μελλοντολογικό σκίτσο για μια «συσκευή κινητικότητας», που θα κινείται, λέει, με μπαταρία και θα κρατά μόνη της ισορροπία. Του έκανε τόση εντύπωση, που κράτησε το απόκομμα.
Τα επόμενα χρόνια, πέρασε στην Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού και μπάρκαρε σε όλο τον κόσμο. Η σχολή τού έδωσε άριστη τεχνική κατάρτιση και του έμαθε να βρίσκει τεχνικές λύσεις. «Πάνω στο πλοίο, αν δεν βρεις τη λύση, θα πνιγείς!».
Το 2002 στράφηκε στον τουρισμό. Δουλεύοντας σερβιτόρος στην Κρήτη για πέντε χρόνια, σχεδίαζε να ανοίξει μια κρητική ταβέρνα στη Θεσσαλονίκη. Όμως το «πλατανόφυλλο» είχε άλλα σχέδια.
«Το 2008 βρίσκομαι στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης. Αραγμένο μπροστά μου ένα κρουαζιερόπλοιο. Ξαφνικά, από την μπουκαπόρτα ξεπροβάλλει ένα παράξενο όχημα, αυτοϊσορροπούμενο, με δύο μεγάλες ρόδες. Ήταν το σκίτσο που είχα δει στο περιοδικό, μπροστά στα μάτια μου!», θυμάται ο Γιώργος.
Πίσω στη Θεσσαλονίκη, τα σχέδια για την ταβέρνα δεν του βγήκαν. Ένα απόγευμα του 2009, κατέβηκε προβληματισμένος για βόλτα στο Λευκό Πύργο. Βλέποντας τα ποδήλατα να πηγαινοέρχονται στην παραλία, του ήρθε μια νέα επιχειρηματική ιδέα.
«Πήγα στο δημαρχείο και ρώτησα την υπάλληλο τι άδεια χρειάζεται για να νοικιάζω ποδήλατα μπροστά στο Λευκό Πύργο. Με κοίταξε αποσβολωμένη και ψέλλισε: “Δεν υπάρχει πρόβλεψη για αυτό… Εξάλλου, και ο ίδιος ο δήμαρχος το ψάχνει πώς να γίνει”», διηγείται. «Τότε μου ήρθε η έκλαμψη: “Σίγουρα κανείς δεν θα έχει σκεφτεί πώς να διαθέτει αυτό το παράξενο όχημα που είδα στην Κρήτη! Αυτό θα κάνω εγώ”».
Με δύο μερόνυχτα ψάξιμο σε ίντερνετ καφέ, έμαθε ότι το όχημα φτιάχνεται από μία αμερικανική εταιρεία, τη Segway. Μάλιστα, η εταιρεία είχε ανοίξει πρόσφατα ελληνικό παράρτημα και έψαχνε εκπροσώπους. Το 2010, πήρε το ρίσκο κι άνοιξε το πρώτο —και τελευταίο— μαγαζί Segway στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Χαλκέων. Σύντομα, ξεκίνησε να νοικιάζει τα οχήματα στον Λευκό Πύργο. Πρώτα δύο, μέσα σε έναν χρόνο έξι.
Ντόπιοι και τουρίστες έσπευδαν να δοκιμάσουν τα φουτουριστικά δίτροχα. Βέβαια, δεν έλειπε η καζούρα από περαστικούς, που τα έβλεπαν σαν παιχνίδια, αλλά και από την ποδηλατική «αστυνομία του fitness», που με έπαρση ρωτούσε: «Και τι γυμνάζεις με αυτό;». «Την ψυχή μου!», απαντούσε ο Γιώργος.
Στο μεταξύ, η χώρα έμπαινε στη μεγαλύτερη περιπέτειά της μεταπολιτευτικά. 27 Μαΐου του 2011 ήταν η αρχή του τέλους για την επιχείρηση, σε μία από τις πρώτες συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων.
Η αρχή έγινε με τη Segway
«Ενώ έκλεινα βόλτα με μια ενθουσιώδη οικογένεια Γερμανών, ξαφνικά σκάνε κρότου λάμψης και βλέπουμε μια διμοιρία ΜΑΤ να έρχεται καταπάνω μας. Την έπεσαν στους αναρχικούς που είχαν στρατοπεδεύσει στον Λευκό Πύργο, ενώ λίγο παρακάτω, οι κλούβες συγκρατούσαν τους Χρυσαυγίτες που κάθονταν στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου!», αφηγείται.
Χάνοντας την επικερδή πιάτσα του Λευκού Πύργου, η επιχείρηση δεν άντεξε πολύ. Τα επόμενα δύο χρόνια, ο Γιώργος βιοποριζόταν κάνοντας σκισίματα με σχέδια σε τζιν, σαν στένσιλ. «Ζούσα με λιγότερα από 100 ευρώ τον μήνα. Αν είχα δύο ευρώ, με το ένα αγόραζα ένα μεγάλο πιροσκί, να χορτάσω, και με το άλλο έπαιζα κάνα Τζόκερ…».
Έτσι γνώρισε και τη σύζυγό του: «Είχε κατάστημα με ρούχα στην Προξένου Κορομηλά και μου εμπιστεύτηκε κάποια φορέματα από σατέν για να τους κάνω καλλιτεχνικά σκισίματα!».
Το επόμενο σταυροδρόμι στη ζωή του προέκυψε από Αθήνα. «Είχα έναν γνωστό που πούλησε Segway σε άτομο με ακρωτηριασμένο πόδι και τον έστειλε σε μένα, για να του φτιάξω κάτι σαν σκαμπό», λέει.
Έτσι, γεννήθηκε, στο μηχανουργείο του φίλου και συνεργάτη Γιάννη Κουρούση, το Sui Generis Seat, το ειδικό κάθισμα που μετέτρεπε κάθε Segway σε αναπηρικό αμαξίδιο. Λίγο πριν από τον Covid, άνοιξε τελικά και το δικό του εργαστήριο στην οδό Τενέδου.
Όμως, ένα επιχειρηματικό ναυάγιο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού συμπαρέσυρε κι αυτά τα πλάνα: Η Segway, αγορασμένη ήδη εδώ και πέντε χρόνια από την κινεζική Ninebot, έκλεισε το αμερικανικό εργοστάσιο που παρήγαγε τα θρυλικά δίτροχα. Οι καιροί είχαν αλλάξει. Ήταν πλέον η εποχή της οικονομικής επέλασης της Κίνας.
Ο συνομιλητής μας ξέμεινε με μια καλή πατέντα και ένα εργαστήριο χωρίς λόγο ύπαρξης. «Ήταν το τέλος μιας εποχής. Όχι μόνο για τη Segway, αλλά για όλους τους κατασκευαστές που ποντάρουν στην αξιοπιστία και την εντιμότητα. Πλέον, τα προϊόντα έχουν μόνο οικονομική αξία και προορίζονται για να γίνουν σκουπίδια όσο το δυνατόν συντομότερα», σχολιάζει.
Στο μεταξύ, τα πρώτα ενοικιαζόμενα πατίνια είχαν ήδη εμφανιστεί στην πόλη. Στην πανδημία, η ανάγκη για αποσυμπίεση και αποφυγή του συνωστισμού έστρεψε πολλούς στην αγορά του δικού τους πατινιού. Ο Γιώργος έγινε και με τη βούλα «πατινολόγος», κάνοντας πωλήσεις και επισκευές στο Sui Generis.
«Έχει αλλάξει όλο το παιχνίδι», υποστηρίζει. «Πλέον, τα e-shop της Κίνας έχουν κατακλύσει την αγορά με προϊόντα σε τιμή εργοστασίου, που συχνά εκτελωνίζονται στη Ευρώπη με σκιώδεις τρόπους, χωρίς τιμολόγια και φορτωτικές. Πώς να τα ανταγωνιστώ εγώ, που θα πρέπει να πληρώσω εκτελωνισμό και ΦΠΑ;».
Το πιο ενδιαφέρον στη δουλειά του είναι η επικοινωνία με τους πελάτες. Μας διαβεβαιώνει ότι είναι πολλοί και διαφορετικοί, από δικηγόρους και αστυνομικούς μέχρι εργαζόμενους στην εστίαση, «γενικά ανθρώπους ηλικίας 18-60 περίπου, που κατάλαβαν ότι το πήγαινε-έλα στην παραλία είναι πολύ καλύτερο από το πήγαινε-έλα σε πηγμένους δρόμους μέσα σ’ ένα αμάξι».
Επί τη ευκαιρία, χαρακτηρίζει το κυκλοφοριακό στην πόλη ως τροφική αλυσίδα, με το μεγαλύτερο, το ακριβότερο ή πιο φασαριόζικο όχημα να έχει συνήθως απόλυτη προτεραιότητα στους δρόμους. Έχει ακούσει δεκάδες ιστορίες για αυτοκίνητα που με τους ελιγμούς τους οδήγησαν χρήστες πατινιών σε ατύχημα και απλώς απομακρύνθηκαν.
Απ’ την άλλη, δεν παύει να εκπλήσσεται και απ’ τους πολλούς «άνιωθους» πελάτες, που θέλουν να πάρουν γρήγορα πατίνια στα ανήλικα παιδιά τους, για να… παίζουν.
«Πώς θα μείνεις ζωντανός με το πατίνι»: 5+1 συμβουλές
«Αν και οι ταχύτητες είναι μικρότερες από τα μηχανάκια, είναι και πάλι πολύ επικίνδυνα. Μιλάμε για 15χρονα που το βλέπουν σαν παιχνίδι, ανεβαίνουν δυο-δυο και δεν ξέρουν τίποτα από ΚΟΚ. Προσπαθώ μέσα από τα social media να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο, και την ίδια στιγμή όλα τα χωριά έχουν γεμίσει με φτηνιάρικα κινέζικα πατίνια, που τους αφαιρούν τον κόφτη ταχύτητας και τα οδηγούν ανεξέλεγκτα έφηβοι ή και μικρά παιδιά», μας ενημερώνει με πίκρα ο Γιώργος.
Έξω από το μαγαζί, μια πινακίδα διευκρινίζει ότι πουλάει «Ηλεκτρικά πατίνια ενηλίκων».
Κι επειδή το χούι του εφευρέτη δεν φεύγει ποτέ, ο Γιώργος θέλει να λανσάρει τη δική του πρόταση στα ηλεκτρικά πατίνια.
Τόσα χρόνια έμαθα τα πάντα για τα ηλεκτρικά πατίνια. Τι έμενε, λοιπόν, από το να φτιάξω τα δικά μου;», λέει με πλατύ χαμόγελο.
Ο Γιώργος Σινάνης κάνει test drive τα δικά του πατίνια
Δηλώνει περήφανο μέλος της Generation X, «που πρόλαβε και την αλάνα και το TikTok». Σκοπός του είναι να φτιάξει πατίνια απλά, αξιόπιστα, διαχρονικά, χωρίς φιοριτούρες, όπως όλα τα προϊόντα κάποτε. «Θα είναι από ανοξείδωτο ατσάλι, αλουμίνιο και ξύλο. Δεν θα υπάρχει κοντέρ ούτε επιχρωματισμοί, μόνο ένα βολτόμετρο κι ένα κλειδάκι, να παίρνει μπρος. Αυτήν την περίοδο κάνω δοκιμές, ώστε να καταλήξω στο τελικό πρωτότυπο και να δω πώς θα το λανσάρω», λέει.
Στο μεταξύ, θα συνεχίσει να εντρυφεί στην… πατινολογία και να ελπίζει σε βελτίωση της οδηγικής παιδείας και των υποδομών. Πιστεύει ότι τα πατίνια μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά στο κυκλοφοριακό, αρκεί να χρησιμοποιούνται όπως πρέπει και να υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές.
«Οι δημοτικές αρχές μάς βλέπουν σαν παιδάκια που παίζουν. Ποδηλατόδρομοι καταργούνται ή αφήνονται ασυντήρητοι. Ευελπιστώ πως τα επόμενα χρόνια θα γίνει μία σοβαρή συντήρηση και επέκταση του δικτύου τους, όπως και η κατάργηση της απαγόρευσης πατινιών στο μετρό Θεσσαλονίκης, σε αντίθεση με την Αθήνα».
Διαβάστε επίσης
- Γιώργος Χρηστίδης
- Τίνα Αντωνάκου
- Αναστασία Misbach
- Ευγενία Χατζηγεωργίου
