Η Gen Z της Θεσσαλονίκης βρήκε νέο club — δεν έχει μπάρα, αλλά διατάσεις

Πώς τρεις εικοσάρηδες έστησαν το Orme χωρίς συνδρομές και αποκλεισμούς

Θα τους έχετε πετύχει κάποια Τετάρτη απόγευμα ή Σάββατο πρωί στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Μια παρέα νεαρών δρομέων, που ξεκινά από τον Λευκό Πύργο, τρέχει πέντε χιλιόμετρα και καταλήγει για καφέ. Πίσω από την ιδέα, τρεις εικοσάρηδες Θεσσαλονικείς: ο Φίλιππος, ο Γιώργος και ο Συμεών. Μέσα σε έναν χρόνο κατάφεραν να δημιουργήσουν μια από τις πιο ζωντανές κοινότητες της πόλης.

Σάββατο, 8:30 το πρωί. Ο ήλιος του Ιουνίου έχει ήδη αρχίσει να ζεσταίνει την παραλία της Θεσσαλονίκης. Μπροστά από τον Λευκό Πύργο συγκεντρώνονται οι δρομείς του running club Orme. Κάποιοι χαιρετιούνται σαν παλιοί φίλοι, άλλοι γνωρίζονται για πρώτη φορά. Δεν πρόκειται για επαγγελματίες αθλητές. Είναι νέοι από 20 μέχρι 30 και κάτι, που ξύπνησαν από νωρίς για να τρέξουν μαζί και, κυρίως, για να συναντηθούν.

«Έλειπε από τη Θεσσαλονίκη»

Ο Φίλιππος, ο Γιώργος και ο Συμεών αποτελούν την καρδιά της ομάδας. Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα.

«Έπαιζα όμποε για πολλά χρόνια και είχα και μια εταιρεία με ρούχα, αλλά δεν ήταν αυτό που με γέμιζε», μας λέει ο Φίλιππος. «Αθλούμουν και γυμναζόμουν αρκετά, ενώ ξεκίνησα τρέξιμο στην καραντίνα. Είχα δει στα social media τι κάνουν τα άλλα running clubs στο εξωτερικό και κάτι τέτοιο έλειπε από τη Θεσσαλονίκη. Πήρα τον Γιώργο, παιδικό μου φίλο, και του είπα την ιδέα».

Ο Γιώργος ταξίδεψε στο εξωτερικό και είδε πώς λειτουργούν εκεί τα αντίστοιχα clubs: άγνωστοι μεταξύ τους συναντιούνται νωρίς το πρωί, τρέχουν σε διαφορετικές ομάδες ανάλογα με τον ρυθμό καθενός, και μετά πηγαίνουν για καφέ και κοινωνικοποίηση. Στην παρέα προστέθηκε και ο Συμεών.

Κανένας τους δεν έχει σχέση με πρωταθλητισμό. Θέλησαν να στήσουν μια ανοιχτή ομάδα τρεξίματος, χωρίς συνδρομές και αποκλεισμούς, που θα συνδύαζε την άθληση με την κοινωνικοποίηση.

Ο Γιώργος ήταν αρχικά πιο επιφυλακτικός. «Δεν ήξερα αν μπορεί να πετύχει στην Ελλάδα. Αναρωτιόμουν ποιος θα ξυπνήσει τόσο πρωί για να τρέξει και μετά, αντί να πάει σπίτι ή για μπάνιο, να κάτσει για καφέ με αγνώστους», θυμάται γελώντας.

Τελικά αποφάσισαν να το δοκιμάσουν. Από την πρώτη στιγμή κατέγραφαν τα πάντα στο Instagram, αναφέρει ο Συμεών: τα runs, τα γέλια πριν από την εκκίνηση, τις φωτογραφίες μετά το τρέξιμο, τους καφέδες. Ο λογαριασμός της ομάδας στο Instagram τους, με περισσότερους από 13.000 ακόλουθους, λειτουργεί σαν μια ανοιχτή πρόσκληση προς όποιον θέλει να συμμετάσχει.

Το αποτέλεσμα τούς εξέπληξε. Μέσα σε λίγες εβδομάδες οι συμμετοχές αυξήθηκαν θεαματικά. Από μια μικρή παρέα φίλων έφτασαν να συγκεντρώνουν δεκάδες ανθρώπους κάθε Σάββατο, ενώ σε ορισμένες διοργανώσεις η συμμετοχή ξεπέρασε τα 200 άτομα. Ένας «λαός» που έτρεχε στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

Πέντε χιλιόμετρα για όλους

Για να μπορούν να ακολουθούν όλοι, υπάρχουν τρεις ρυθμοί: 5 λεπτά/χλμ., 5,5 λεπτά/χλμ. και 6 λεπτά/χλμ. Οι pacesetters είναι αυτοί που δίνουν τον ρυθμό. Η σημερινή διαδρομή είναι απλή: Λευκός Πύργος – Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής μετά το Μακεδονία Παλλάς, δύο φορές, σύνολο 5 χιλιόμετρα. Ξεκίνημα με ζέσταμα, ολοκλήρωση με διατάσεις. Άλλοι επιλέγουν να κάνουν 3 χλμ., άλλοι απλώς να περπατήσουν. Οι επιδόσεις δεν έχουν σημασία.

«Θέλουμε να κοινωνικοποιήσουμε τον κόσμο. Έχουμε δει ανθρώπους που έτρεχαν μόνοι τους να βρίσκουν παρέες, φιλίες και μια κοινότητα. Στην εποχή των social media αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία», λένε.

Η Gen Z και η νέα κουλτούρα του fitness

Υπάρχει μια γενικότερη τάση προς το fitness, προς έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής και διατροφής, γυμναστήριο, τρέξιμο. «Σκέψου ότι όλοι εμείς που είμαστε εδώ χθες βράδυ δεν βγήκαμε, για να ξυπνήσουμε νωρίς και να έρθουμε για τρέξιμο. Βέβαια κάποιοι, ακόμα θα σε πουν περίεργο».

«Το τρέξιμο δεν είναι πια το ίδιο»

Για την ομάδα, «επιτυχία» είναι κάτι που έχει διάρκεια στον χρόνο. Και το running club τους, περίπου 1,5 χρόνο μετά, συνεχίζει να κινητοποιεί κόσμο.

Ανάμεσα στους δρομείς είναι και ο Ben, ο οποίος «δεν χάνει run», όπως λέει. Έτρεχε μόνος του πιο πριν, αλλά «τώρα που γνώρισα την ομάδα, το τρέξιμο δεν είναι πια το ίδιο». Βρίσκεται στην προσπάθεια να γίνει ο πρώτος πανελλήνιος αθλητής τριάθλου —μαραθώνιο τρέξιμο, κολύμβηση, ποδηλασία— με πνευμονική ανεπάρκεια, μια αναπηρία που του δίνει συγκεκριμένο προσδόκιμο ζωής.

«Δεν είναι εύκολο να αθλείσαι με αυτή την ασθένεια. Αλλά ακριβώς το να κινείσαι και να αθλείσαι είναι που βοηθάει». Με την ομάδα της Orme έχει πάει σε όλα τα runs, στον Μαραθώνιο της Αθήνας, στα Γιάννενα. «Τα παιδιά εδώ τα θεωρώ πια φίλους». Την επομένη, η ομάδα θα πάει στην Κερκίνη. «Θα πάω μαζί τους, κι ας μη τρέξω», λέει.

Η αίσθηση κοινότητας είναι εντυπωσιακή. «Βλέπω κόσμο που τώρα τρέχει τα 5 χιλιόμετρα πολύ εύκολα πια, και τους θυμάμαι πέρσι να ξεκινούν δειλά δειλά. Ο κόσμος το έχει αγαπήσει. Γίνονται παρέες εδώ», λέει ο Γιώργος.

Η Μαρία, 27 ετών, και η Ισαβέλλα, 20, ήρθαν σήμερα για πρώτη φορά για τρέξιμο. «Μου μίλησαν κάποιες φίλες για το run club και ήρθα να το δω. Θα ξαναέρθω και το επόμενο Σάββατο», λέει η Μαρία. Η Ισαβέλλα, από το Μίσιγκαν της Αμερικής, ήρθε στη Θεσσαλονίκη για έναν μήνα σπουδών. «Έγραψα “running club” στο Instagram και μου έβγαλε την ομάδα. Ήρθα κι εγώ για να γνωρίσω περισσότερα άτομα».

Το επόμενο χιλιόμετρο

Το καλοκαίρι η ομάδα μεταφέρει συχνά τις δραστηριότητές της στην Ηράκλεια Χαλκιδικής. Τρέχουν δίπλα στη θάλασσα, παίζουν βόλεϊ και καταλήγουν για μπάνιο. Παράλληλα, συμμετέχουν σε ημιμαραθωνίους και μαραθωνίους σε όλη την Ελλάδα.

«Θέλουμε όσο μπορούμε να μεγαλώνουμε. Θέλουμε να συνεχίσουμε να προσφέρουμε τη δυνατότητα δωρεάν. Είμαστε απλά, λαϊκά παιδιά».

#TAGS

Αθλητισμός Κοινωνία Πρόσωπα της πόλης Προτάσεις Τοπικές πρωτοβουλίες