Οι απόντες του Μεγάλου Σαββάτου

Μεγάλο Σάββατο, 30 Απριλίου 2016, δέκα χρόνια πριν. Είμαστε έξω από τον Άγιο Φώτιο στη Νέα Παραλία, λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, περιμένοντας την Ανάσταση. Αναμμένες λαμπάδες, πρόσωπα φωτισμένα και ζεσταμένα από τη φλόγα τους, καλοντυμένοι ενήλικοι, νυσταγμένα παιδιά.

Αριστερά στη φωτογραφία, ο παππούς. Το παιδί στο καρότσι πλησιάζει πια την εφηβεία. Εγώ, στα δεξιά, δέκα χρόνια νεότερος και δέκα κιλά ελαφρύτερος. Το φετινό κάδρο της φωτογραφίας θα είναι διαφορετικό. Ο παππούς δεν είναι πια εδώ. Θα είναι ένας από τους μεγάλους απόντες του Μεγάλου Σαββάτου.

Το Πάσχα ήταν πάντα η αγαπημένη μου περίοδος του χρόνου. Το «Χριστός Ανέστη», η πιο ρηξικέλευθη πρόταση που διατύπωσε ποτέ ο χριστιανισμός απέναντι στην ανθρώπινη οδύνη, αποκτά προσωπικό βάρος και υπόσταση. «Θανάτῳ θάνατον πατήσας». Δεν είναι η παρηγορία απέναντι στην απώλεια. Είναι η κατάφαση ότι ο ίδιος ο θάνατος νικήθηκε εκ των ένδον. Όχι ότι έπαψε να υπάρχει στη ζωή μας, αλλά ότι η εξουσία του δεν είναι απόλυτη.

Όσοι θα λείπουν από τη φωτογραφία φέτος, δεν θα είναι απόντες. Θα είναι και τώρα εκεί, παρόντες στις αναμνήσεις και τις αφηγήσεις μας με φίλους και γνωστούς, παλιούς συμμαθητές και γείτονες, έξω από τον Άγιο Φώτιο, με τις λαμπάδες στο χέρι και την προσοχή στραμμένη στη στιγμή που θα φτάσει το φως, με την αγωνία μη σβήσει στον δρόμο για το σπίτι – αν και να σβήσει, κάποιος σίγουρα θα βρεθεί κοντά σου, να σου το μεταλαμπαδεύσει –, με την ασίγαστη επιθυμία να κρατάς το νικητήριο αυγό και να καθίσεις το συντομότερο γύρω από το τραπέζι με τη μαγειρίτσα.

Θα είμαστε εκεί, με την ίδια προστατευτική κίνηση των χεριών γύρω από τη φλόγα, με το τσίμπημα του κεριού που λιώνει στην παλάμη μας, με τη φλόγα που περνά χέρι σε χέρι να συμβολίζει τη νίκη απέναντι στο σκοτάδι. Και να μας παρηγορεί πως, όταν θα είμαστε εμείς οι σωματικά απόντες του Μεγάλου Σαββάτου, θα ζούμε στις μνήμες των παιδιών που άλλοτε κουνούσαμε έξω από την εκκλησία στο καρότσι.

Χριστός Ανέστη.