Colleen Lauren: Η Θεσσαλονίκη μέσα από τα μάτια μιας Καλιφορνέζας δασκάλας

Ξεκίνησε να ανεβάζει βίντεο για να δείχνει στη μητέρα της τη νέα της ζωή. Τέσσερα χρόνια μετά, έχει φτιάξει έναν μικρό, προσωπικό χάρτη της πόλης

Η Colleen Lauren κάθεται σε μια ήσυχη γωνιά του Tabya, στη Μελενίκου, και μιλά για τη Θεσσαλονίκη. Ούτε με τον ενθουσιασμό του τουρίστα ούτε με τη βεβαιότητα του ντόπιου που νομίζει πως τα έχει δει όλα. Αλλά σαν ένας άνθρωπος που μαθαίνει καθημερινά την πόλη μέσα από τα λεωφορεία, τις γειτονιές, τα σχολεία, τις μικρές παρέες, τις βραδινές βόλτες στην παραλιακή, τα τραπέζια με φακές και σουτζουκάκια, τα ελληνικά που ακόμα προσπαθεί να κατακτήσει.

«Τέσσερα χρόνια μετά, μπορώ να το πω: Αγαπώ αυτή την πόλη»

Όσο μιλά για τη Θεσσαλονίκη, χαμογελά. Όχι αφελώς. Δεν περιγράφει μια καρτ ποστάλ. Ξέρει ότι η ζωή εδώ δεν είναι εύκολη. Ξέρει ότι η πόλη κουράζει, ότι η καθημερινότητα έχει βάρος, ότι η ομορφιά της δεν ακυρώνει τις δυσκολίες της.

«Ξέρω πως δημιουργώντας περιεχόμενο μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι δείχνω μόνο την καλή πλευρά των πραγμάτων ή μια ψεύτικη εικόνα της Θεσσαλονίκης. Εύχομαι να μη φαίνεται έτσι», λέει. «Υπάρχουν τόσο όμορφα κομμάτια στην πόλη, ειδικά αν αγκαλιάσουμε την κοινότητά της και παραβλέψουμε τα επιφανειακά πράγματα».

«Πρέπει να αποδεχτείς την πόλη όπως είναι», μου λέει. «Δεν είναι τέλεια, αλλά ούτε η ζωή υποτίθεται ότι είναι τέλεια. Αν δεν υποφέραμε λίγο με τα λεωφορεία, πώς θα αγκαλιάζαμε το μετρό;».

Κάπως έτσι μιλά η Colleen: με χιούμορ, τρυφερότητα και μια καθαρότητα που σε πιάνει λίγο απροετοίμαστο. Γιατί πολλές φορές χρειάζεται κάποιος που ήρθε από μακριά για να σου θυμίσει ότι η πόλη που προσπερνάς καθημερινά έχει ακόμη τόσα πράγματα να σου δείξει.

Την είχα πετύχει πρώτη φορά στο Instagram. Ένα απόγευμα, μέσα στο ανηλεές doomscrolling, εμφανίστηκε σαν όαση στην οθόνη μου: μια γνώριμη γωνιά της Θεσσαλονίκης, και μια ξένη κοπέλα που μιλούσε γλυκά γι’ αυτήν.

Μπήκα στο προφίλ της από περιέργεια και έμεινα περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζα. Συνάντησα βίντεο από γειτονιές της πόλης, φαγητά, στέκια, και μικρές αποδράσεις, καθημερινές συνήθειες και μέρη που οι περισσότεροι προσπερνάμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Η Colleen εμφανιζόταν όλο και πιο συχνά στο feed μου, και δεν άργησα να της στείλω μήνυμα.

Από την Καλιφόρνια στη Θεσσαλονίκη, χωρίς σχέδιο

Η Colleen γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλιφόρνια, έχει καταγωγή από τις Φιλιππίνες και ζει στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία τέσσερα χρόνια, από όπου εξιστορεί τις περιπέτειές της στην πόλη μέσα από το περιεχόμενο που δημοσιεύει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ήρθε σχεδόν τυχαία, για μια πρακτική άσκηση σε ιδιωτικό σχολείο της πόλης, λίγο μετά την περίοδο του Covid και αφού είχε ολοκληρώσει τις σπουδές της στο Community Development.

Μέχρι τότε, η σχέση της με την ελληνική κουλτούρα ήταν σχεδόν μηδενική. Δεν είχε φτιάξει λίστες, δεν είχε δει αμέτρητα βίντεο, δεν είχε χτίσει μια φαντασίωση για το πώς θα είναι η ζωή εδώ. «Σκέφτηκα πως δεν έχω κάτι να χάσω», λέει. «Έκανα την αίτηση, έγινε δεκτή και αποφάσισα να έρθω χωρίς να κάνω ιδιαίτερη έρευνα. Δεν ήθελα να έχω προσδοκίες».

Ήταν μια τολμηρή κίνηση. «Αλλά μέχρι σήμερα είναι η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει. Άλλαξε την κατεύθυνση, τους στόχους και τις αξίες μου».

Η πρακτική υποτίθεται πως θα κρατούσε έναν χρόνο. Τελικά, η Colleen έμεινε. Έκανε μια σύντομη στάση στην Αθήνα, αλλά η Θεσσαλονίκη είχε ήδη αρχίσει να λειτουργεί σαν σημείο επιστροφής. «Κατάλαβα ότι είχα δημιουργήσει ρίζες εδώ», λέει. «Γύρισα στο σχολείο από όπου ξεκίνησα και συνέχισα να αναπτύσσομαι προσωπικά και επαγγελματικά».

Σήμερα εργάζεται ως δασκάλα αγγλικών. Η τάξη, όπως λέει, τη βοήθησε να έρθει πιο κοντά στη γλώσσα. Τα παιδιά μιλούν ελληνικά μεταξύ τους, εκείνη πιάνει λέξεις, εκφράσεις, μικρές λεπτομέρειες, τις δοκιμάζει στην καθημερινότητά της. «Θεωρώ πως θα έπρεπε να είμαι λίγο καλύτερη απ’ ό,τι είμαι τώρα», λέει γελώντας.

Τα βίντεο που ξεκίνησαν για τη μαμά της

Το πιο ενδιαφέρον με το περιεχόμενο της Colleen είναι πως δεν ξεκίνησε ως στρατηγική. Δεν υπήρχε κάποιο μεγάλο πλάνο για κοινό, reach ή viral στιγμή. Υπήρχε η απόσταση από την οικογένειά της.

Οι δικοί της άνθρωποι δεν ήξεραν πώς μοιάζει η ζωή της εδώ. Εκείνη δεν ήταν πάντα καλή στην τηλεφωνική επικοινωνία. Έτσι άρχισε να τραβά βίντεο και να τα ανεβάζει, σχεδόν σαν ανοιχτές καρτ ποστάλ προς τη μαμά της. Μικρά τεκμήρια καθημερινότητας: πού πήγε, τι έφαγε, ποια γωνιά ανακάλυψε, τι την έκανε να γελάσει, τι την έκανε να νιώσει λίγο περισσότερο στο σπίτι της.

Σιγά σιγά, τα βίντεο έπαψαν να απευθύνονται μόνο στην οικογένειά της. Το ελληνικό κοινό τα βρήκε, τα αγκάλιασε, άρχισε να σχολιάζει, να προτείνει, να διορθώνει, να την καλεί σε μέρη που δεν είχε δει. Το προφίλ της έγινε ένας μικρός χάρτης της Θεσσαλονίκης, αλλά και κάτι παραπάνω: μια κοινότητα.

Μέσα από αυτή την κοινότητα ήρθαν και επαφές που είχαν άλλο βάρος. Άλλοι Φιλιππινέζοι που ζουν στην πόλη την πλησίασαν, αναγνώρισαν κομμάτια της δικής τους εμπειρίας στη δική της. Αυτό την έκανε να νιώσει πως ανήκει λίγο περισσότερο, αλλά και να δείξει πιο ανοιχτά αυτή την πλευρά της ταυτότητάς της.

Το περιεχόμενο την πήγε και σε μέρη που ίσως δεν θα έφτανε μόνη της. Μέχρι τη Γουμένισσα για να μαζέψει κάστανα, σε μικρά φεστιβάλ, σε γειτονιές, σε τραπέζια, σε εμπειρίες που δεν χωρούν εύκολα σε έναν τουριστικό οδηγό.

Η δική της Θεσσαλονίκη

Όταν τη ρωτάω ποιο είναι το καλύτερο κομμάτι της Θεσσαλονίκης, δυσκολεύεται να δώσει μία απάντηση. Όχι επειδή δεν έχει αγαπημένα μέρη, αλλά επειδή για εκείνη η πόλη λειτουργεί περισσότερο σαν αίσθηση.

«Είναι ένα μέρος όπου νιώθεις πως μπορείς να ανακαλύψεις τον εαυτό σου», λέει. «Υπάρχει ζεστασιά εδώ, υπάρχουν κοινότητες και μέρη με χαρακτήρα που σε αγκαλιάζουν».

Αγαπά την Πλατεία Μαβίλη και την περιοχή των Δώδεκα Αποστόλων, γιατί είναι αυθεντικές και «σε καλούν να έρθεις όπως είσαι». Η Βαλαωρίτου, η Ρωμαϊκή Αγορά και η Μελενίκου έχουν γίνει κομμάτια της καθημερινότητάς της. Της αρέσουν οι βραδινές βόλτες με το αυτοκίνητο στην παραλιακή, όταν η πόλη ησυχάζει.

Το αγαπημένο της φαγητό είναι τα σουτζουκάκια και οι φακές. Το μεγαλύτερο πολιτισμικό σοκ; Το πόσο περιποιημένοι βγαίνουν οι Θεσσαλονικείς, ειδικά οι γυναίκες, ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα. «Στην Αμερική μπορεί να πάμε στο σούπερ μάρκετ με πιτζάμες», λέει. «Εδώ αυτό μου έκανε εντύπωση». Φυσικά γελάω με κατανόηση.

Για το μέλλον δεν μιλά με απόλυτες βεβαιότητες. Η απόφαση να μείνει παίρνεται χρόνο με τον χρόνο. Προς το παρόν, όμως, δεν βλέπει τον εαυτό της να επιστρέφει στην Αμερική.

«Αγαπώ τη χώρα μου, αλλά αυτή τη στιγμή η κατάσταση εκεί δεν αντιπροσωπεύει το περιβάλλον στο οποίο θα ήθελα να βρίσκομαι», λέει. «Εδώ έχω αναπτύξει σημαντικές σχέσεις με τον σύντροφό μου, τους φίλους μου και το επαγγελματικό μου περιβάλλον. Σκέφτομαι: σε τι θα επιστρέψω ακριβώς;»

Την ίδια στιγμή, αναγνωρίζει ότι και οι άνθρωποι εδώ κουβαλούν αντίστοιχες αγωνίες. Η σταθερότητα, λέει, είναι βασική ανάγκη. Όταν λείπει, γεννά ανησυχία. Αυτό που θαυμάζει στους ανθρώπους της Θεσσαλονίκης είναι ότι, παρά την πίεση, συνεχίζουν να είναι παρόντες. Να δημιουργούν σχέσεις, να γελούν, να φροντίζουν, να επιμένουν.

Φεύγοντας από τη συνάντησή μας, σκέφτομαι πως ίσως αυτό είναι τελικά που κάνει την ιστορία της Colleen τόσο ενδιαφέρουσα. Δεν είναι απλώς μια Καλιφορνέζα που κάνει viral τη Θεσσαλονίκη. Είναι κάποια που ήρθε χωρίς σχέδιο και, μέσα από την καθημερινότητα, έφτιαξε ένα δικό της λεξιλόγιο για την πόλη.

Μέσα από τα βίντεό της, η Θεσσαλονίκη δεν εμφανίζεται τέλεια. Εμφανίζεται ζωντανή. Με γωνιές, ανθρώπους, φαγητά, παραξενιές, αστικές δυσκολίες και μικρές στιγμές ομορφιάς που επιμένουν. Και ίσως γι’ αυτό όσοι ζούμε εδώ στεκόμαστε λίγο παραπάνω στα reels της. Γιατί μας δείχνουν την πόλη μας όχι όπως τη συνηθίσαμε, αλλά όπως μπορεί ακόμα να είναι: ανοιχτή, ατελής, τρυφερή, απρόβλεπτη.

#TAGS

Κοινωνία Μικρές ιστορίες Πρόσωπα της πόλης Συνεντεύξεις