Αναστάσης Διόλατζης: «To Reworks είναι ένα φεστιβάλ για τη Θεσσαλονίκη»
Ο συνιδρυτής του Reworks Festival μιλά για την 20ετη εξέλιξη του αγαπημένου θεσμού: από το «Thessaloniki who?» στην ένταξη της πόλης στον παγκόσμιο χάρτη των «beats».
- Κωστής Κοτσώνης
- Αλέξανδρος Αβραμίδης
- 14/2/2026
«And where is this club named… Thessaloniki?», ρωτούσαν οι ντόπιοι τον Αναστάση Διόλατζη και τον Τάσο Ανθόπουλο σ’ ένα ταξίδι τους στη Βαρκελώνη το 2010. Οι δυο τους κολλούσαν προωθητικές αφίσες για το Reworks, το διεθνές φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής που συνδημιούργησαν το 2005 στη Θεσσαλονίκη. Οι Βαρκελωνέζοι νόμιζαν ότι τα ονόματα της αφίσας θα εμφανιστούν σε κάποιο τοπικό κλαμπ.
Το περιστατικό, το οποίο είχε μοιραστεί παλαιότερα ο Τάσος, δείχνει πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα από τότε. «Οι καλλιτέχνες [στην αρχή] δεν ήξεραν πού είναι ή τι είναι καν η Θεσσαλονίκη. Δεν ήξεραν πού ερχόντουσαν, όπως το βιώσαμε τότε και στη Βαρκελώνη. Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι» λέει ο Αναστάσης.
Πράγματι, η πόλη βρίσκει τη θέση της για τα καλά στον τουριστικό χάρτη, το δε μουσικό φεστιβάλ Reworks, που ίδρυσαν οι δύο συνεργάτες και γίνεται κάθε Σεπτέμβριο, είναι πλέον ένα εδραιωμένος θεσμός με φίλους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το 2005 ξεκίνησε ως μονοήμερο event με περίπου 20 καλλιτέχνες και 4.000 κόσμο. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 2025, ήταν πενθήμερο, με 40-50 καλλιτέχνες και 27.000 προσέλευση.
Υφολογικά, το Reworks εκπροσωπεί τον ευρύτερο σύγχρονο ηλεκτρονικό ήχο και τα παρακλάδια του.
Στα decks και τις σκηνές του έχουν βρεθεί όλα αυτά τα χρόνια πάνω από 1.500 ονόματα. Από τον υποψήφιο για Όσκαρ συνθέτη Max Richter και τη Victoria De Angelis των Måneskin, μέχρι το προπάτορα της γαλλικής electronica Cerrone και την επίγονό του Miss Kitti. Και από τους… γητευτές των beats Adriatique, Black Coffee, Bicep και Ben Κlock, μέχρι τους δικούς μας Στέρεο Νόβα, στο reunion τους το 2024.
Όλα αυτά μάλλον δεν θα ήταν πραγματικότητα αν η τύχη δεν έφερνε τον Αναστάση στη Θεσσαλονίκη κάπου πριν το 2000, για να δει έναν φίλο του. Ζούσε και εργαζόταν ήδη από 18 χρονών στο εξωτερικό. Η ηλεκτρονική μουσική τον είχε κερδίσει από την εφηβεία, το ίδιο και το ραδιόφωνο. Από τα 14 του έκανε εκπομπές σε πειρατικό ραδιόφωνο και έπαιζε μουσικές σε πάρτι. Σήμερα, ακούμε τις μουσικές επιλογές του στον Fly 104 και σε DJ sets, με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ison.
«Ήρθα, λοιπόν, Θεσσαλονίκη. Συζητούσαμε με το φίλο πού να βγούμε και δεν βρίσκαμε κάτι που να μας τραβάει. Τελικά, καταλήξαμε να φανταζόμαστε πώς θα ήταν αν έπαιζαν στην πόλη οι μουσικοί μας ήρωες. Κάπως έτσι, ξεκινήσαμε το 2000 να τρέχουμε μαζί κάποια πάρτι», θυμάται ο Αναστάσης.
Αρχικά η κοινότητα δεν τους υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες. Οι μουσικές προσλαμβάνουσες των clubbers ήταν αλλιώτικες απ’ αυτές που εξέφραζαν και συνάντησαν δυσπιστία, με λίγες εξαιρέσεις. Μία από αυτές ήταν ο Ανθόπουλος, που διοργάνωνε και εκείνος πάρτι από το 1996 υπό τη σκέπη της Non.
Τελικά, ο Αναστάσης εγκαταστάθηκε εδώ και μαζί με τον Τάσο οδήγησαν τη Non στη σημερινή της φάση. «Τα πάρτι πήγαιναν πλέον τελικά πολύ καλά, αλλά νιώσαμε ότι είχε έρθει η ώρα να αποκτήσει η πόλη ένα δικό της φεστιβάλ. Θέλαμε να ακουστεί στη Θεσσαλονίκη η μουσική που πιστεύαμε ότι της ταιριάζει και επίσης να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό από τα πάρτι, στα οποία μας ζητούσαν να φέρνουμε συνέχεια τα ίδια επιτυχημένα ονόματα».
Ήδη η προετοιμασία για την επόμενη διοργάνωση έχει ξεκινήσει, με την ίδια φιλοσοφία: «Κάθε χρόνο μπαίνει στο επίκεντρο μία κατεύθυνση, μία τάση και μετά ξεκινάμε να κλείνουμε τους καλλιτέχνες, ανάλογα με τη διαθεσιμότητά τους», εξηγεί ο Αναστάσης.
Το Reworks διατηρεί δύο καινοτομίες σπάνιες για την Ελλάδα. Η πρώτη αφορά την προπώληση εισιτηρίων, που ξεκινά πριν καν ανακοινωθούν οι καλλιτέχνες, αποδεικνύοντας την εμπιστοσύνη που του δείχνει το κοινό. Η δεύτερη αφορά τους χώρους.
«Το Reworks είναι ένα εξωστρεφές φεστιβάλ. Γίνεται σε πολλά μέρη ταυτόχρονα, όπως στο Παλατάκι, το Labattoir, σε μουσικές σκηνές και ταράτσες. Καταλαβαίνετε τι προετοιμασία χρειάζεται. Πολλοί χώροι δεν έχουν εξαρχής τις υποδομές, ούτε καν ρεύμα. Φροντίζεις από την αρχή το stage design, τον ήχο, την πρόσβαση, τα μπαρ, τις τουαλέτες κτλ.», λέει ο Αναστάσης.
Παράλληλη προετοιμασία γίνεται και για το Reworks Agora, το διαθεματικό φόρουμ που λαμβάνει χώρα κάθε Μάιο με ομιλίες, συζητήσεις, προβολές και μουσικές δράσεις.
Το Reworks δεν είναι απλά διασκέδαση. Είναι πολιτισμός με την ευρεία έννοια.
«Ο κόσμος ανακαλύπτει καινούργια ερεθίσματα και ανθρώπους. Θεωρήσαμε, λοιπόν, σωστό να συζητήσουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις για θέματα που απασχολούν τις ζωές μας, να αναδείξουμε καλές πρακτικές και πράγματα που κάνουν συνάνθρωποί μας στην πόλη και δεν τα γνωρίζει ο κόσμος. Ακόμα και πράγματα που αφορούν το μέλλον. Παράδειγμα η τεχνητή νοημοσύνη, για την οποία τώρα μιλάνε όλοι. Εμείς καταπιαστήκαμε μαζί της το 2016», τονίζει ο συνιδρυτής του.
«Το Reworks δεν είναι απλά διασκέδαση. Είναι πολιτισμός με την ευρεία έννοια».
Χωρίς αμφιβολία, η υλοποίηση ενός φεστιβάλ για τόσα χρόνια έχει και τις δυσκολίες της.
Ένα θέμα είναι το φτωχικό οικοσύστημα ΜΜΕ.
«Καλά τα social media, αλλά δεν αρκούν. Πρέπει οι δημιουργικές δυνάμεις να νιώθουν ότι έχουν τα μέσα για να επικοινωνούν την τέχνη τους. Αυτό στη Θεσσαλονίκη είναι περιορισμένο. Και ακόμα και όταν βρίσκεται χώρος στα ΜΜΕ, προτεραιότητα δίνεται στους εδραιωμένους καλλιτέχνες, που φέρνουν κλικ, και όχι στους πρωτοεμφανιζόμενους».
Ωστόσο, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η εξασφάλιση χώρων, κι αυτό δεν αφορά μόνο το Reworks. Κάποτε η πόλη είχε τη ΒΙΛΚΑ, το Fix, την «πιάτσα» με τα ξενυχτάδικα του αεροδρομίου και περισσότερες μουσικές σκηνές στο κέντρο. Τώρα όλοι αυτοί οι χώροι ρημάζουν ή αλλάζουν χρήση, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το πολιτιστικό συγκρότημα του Μύλου.
«Πρέπει να βρεθεί λύση για να μην αποχαιρετήσουμε άλλους χώρους. Είναι σαν να χάνει σταδιακά η πόλη όλα της τα θέατρα».
«Στο εξωτερικό υπάρχουν κατά κόρον παραδείγματα χώρων που κηρύσσονται μνημεία πολιτισμού και δεν μπορούν να αλλάξουν χρήση. Αυτό δεσμεύει τόσο τους ιδιοκτήτες όσο και τους διαχειριστές, που υποχρεούνται να τους χρησιμοποιούν μόνο για τέτοιες δραστηριότητες».
«Πρέπει να βρεθεί λύση για να μην αποχαιρετήσουμε άλλους χώρους. Είναι σαν να χάνει σταδιακά η πόλη όλα της τα θέατρα. Πώς θα αισθανόμασταν τότε;».
Όσο για την ξακουστή «πιάτσα» του αεροδρομίου, δύσκολα τη βλέπει να επανέρχεται. Οι χρυσές εποχές της νύχτας έχουν παρέλθει και πολλοί θα θεωρήσουν ολόκληρο ταξίδι το να πάνε οδικώς μέχρι εκεί.
Η φύση της διοργάνωσης αλλά και η έλλειψη χώρων έχουν οδηγήσει τη Non στην αναζήτηση χώρων απροσδόκητων μέσα στον αστικό ιστό. Το 2009 θέσπισε street events παράλληλα με το φεστιβάλ ως απάντηση στην οικονομική κρίση, εγκαθιδρύοντας μία νέα τάση τάση.
Ακολούθησαν τα rooftop events στην ταράτσα γνωστού ξενοδοχείου, επίσης τα πρώτα τους είδους τους στη χώρα. Πλέον, ήρθε και ο προαύλιος χώρος στο Παλατάκι, ένα κτίριο-στολίδι με προνομιακή θέα, που παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητο.
Ο Αναστάσης βλέπει με πίκρα ότι έχουν χαθεί και τα πραγματικά, ευρωπαϊκών προδιαγραφών κλαμπ. Έχουν υποκατασταθεί από ορθάδικα και μπαράκια: «Στα κλαμπ ένας DJ διαμορφώνεται και μπορεί να πειραματιστεί με ήχους που δεν ταιριάζουν σε μικρούς χώρους. Παράδειγμα, η deep house εκλείπει, δεν παίζεται πουθενά. Ή γίνεται το ανάποδο: Πας σε ένα μπαρ και ακούς techno, που δεν ταιριάζει σε έναν τέτοιο χώρο».
Όπως και να ‘χει, δείχνει συνειδητοποιημένος για τους περιορισμούς της πόλης και προτιμά να εστιάζει στα δυνατά της σημεία.
«Κάθε πόλη έχει τα δυνατά και τα αδύναμά σημεία της. Ακόμα και στο Λονδίνο που μιλάμε με παραγωγούς, μας λένε πόσο έχουν δυσκολέψει τα πράγματα για τον πολιτισμό μετά το Brexit».
Την ίδια στιγμή, η δημοφιλία της ηλεκτρονικής μουσικής βρίσκεται στο peak της και οι γειτονικές μας χώρες, όπως η Αλβανία και η Βουλγαρία, σπεύδουν να το εκμεταλλευτούν.
Το Reworks έχει καταφέρει να εδραιωθεί χάρη και στη συμπερίληψή του σε λίστες με προτεινόμενες εκδηλώσεις και στην επιμέλεια που κάνει πλέον η Non σε ξένα events εντός και εκτός Ευρώπης.
«Σήμερα, περίπου το 22% του κοινού προέρχεται από το εξωτερικό. Έχουμε θεατές από Κεντρική Ευρώπη, Μεγάλη Βρετανία, ΗΠΑ, ακόμα και από Αυστραλία».
Η εξωστρέφεια του φεστιβάλ θα ενισχυόταν ακόμα περισσότερο με καλύτερες αεροπορικές συνδέσεις. Αυτό αφορά και τους καλλιτέχνες, όχι μόνο το κοινό:
«Όταν ένας DJ καλείται να παίζει κάθε μέρα αλλού, θα το σκεφτεί διπλά πριν κλείσει συναυλία σε μια πόλη χωρίς απευθείας αεροπορική σύνδεση. Χρειάζεται κίνητρα για να επιλέξει εμάς. Ευτυχώς, τα καταφέρνουμε καλά, παρά τους περιορισμούς της πόλης».
Καθόλη τη διάρκεια της συζήτησης, είναι ξεκάθαρο το ενδιαφέρον του Αναστάση για την πόλη όπου δραστηριοποιείται. Μιλά με ευγνωμοσύνη για την αγάπη του κόσμου από το εξωτερικό, αλλά σε κάθε περίπτωση τονίζει ότι προτεραιότητα του ίδιου και της Non είναι η εγχώρια σκηνή.
«Κάναμε ένα φεστιβάλ για τη Θεσσαλονίκη. Δεν κάναμε ένα φεστιβάλ για τους ξένους». Για αυτό και φροντίζει το 50% των καλλιτεχνών κάθε Σεπτέμβριο να είναι Έλληνες, ιδίως Θεσσαλονικείς.
Πάντως, Θεσσαλονικείς και επισκέπτες ενώθηκαν την παραμονή πρωτοχρονιάς στο Λευκό Πύργο, σε ένα ανοιχτό πάρτι ηλεκτρονικής μουσικής που κράτησε, παρά το τσουχτερό κρύο, μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Ο Αναστάσης χαρακτηρίζει τιμή αλλά και ευθύνη την απόφαση του Δήμου να πραγματοποιήσει μια τέτοιου είδους εκδήλωση στην αλλαγή του χρόνου: «Εκείνο το βράδυ, η Θεσσαλονίκη ήταν διεθνής πόλη όχι μόνο στα λόγια αλλά και στην πράξη. Ο κόσμος διασκέδασε στην παγκόσμια “γλώσσα” της ηλεκτρονικής μουσικής, κάτι που βοήθησε και τουριστικά. Πλέον, έχουμε πάρα πολλούς ξένους επισκέπτες στις γιορτές, και για αυτούς μία βραδιά με DJ είναι πολύ πιο οικείο θέαμα από μία βραδιά με λαϊκούς ή έντεχνους καλλιτέχνες, για παράδειγμα, σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνουν».
Άραγε τι μας επιφυλάσσει το Reworks φέτος; Ο Αναστάσης διαβεβαιώνει ότι θα συνεχίσουν δυναμικά να παρουσιάζουν πολιτιστικό περιεχόμενο και να μας προσκαλούν να γίνουμε όλοι μια μεγάλη, ιδρωμένη παρέα κάτω από τα decks. «Το πιο σημαντικό πράγμα είναι ο κόσμος που μας στηρίζει. Αν δεν υπάρχει κόσμος, δεν υπάρχει Reworks».
Διαβάστε επίσης
- Σοφία Χριστοφορίδου
- Μίρκα Κάρρα
- Αγγελική Κόγιου
- Κωστής Κοτσώνης
