1.347 κλικ στον Όλυμπο

Ο φάκελος των φωτογραφιών μου στο κινητό, στον υπολογιστή και στο cloud είναι, όπως των περισσοτέρων φαντάζομαι, ένα συνονθύλευμα από σέλφι, πόζες του σκύλου μου, memes, screenshots τίτλων ειδήσεων, στιγμιότυπα από ωραίες παρέες, ενδιαφέροντα ταξίδια και ανιαρές εκδηλώσεις. Μέσα σε αυτό το ψηφιακό χάος, εντοπίζω τη μοναδική σταθερά, μια εικόνα που επανέρχεται κάθε μήνα, κάθε εβδομάδα, ενίοτε κάθε μέρα: ο Όλυμπος. Τραβηγμένος πάνω κάτω από το ίδιο σημείο στην ακτή της Καλαμαριάς. Το google μέτρησε 1.347 κλικ.

Φίλοι στο Instagram με τρολάρουν για έλλειψη ευρηματικότητας όταν για νιοστή φορά νιώθω την παρόρμηση να ανεβάσω ένα story με την ίδια απαράλλαχτη θέα. Για εμένα όμως, η εμμονή αυτή έχει εξήγηση.

Καταρχάς δεν κρύβω ένα στοιχείο υπερηφάνειας, της μεγαλύτερης από τις επτά θανάσιμες αμαρτίες. Καλές οι Άλπεις, σαν τη Χαλκιδική μπορεί και να έχει, αλλά σαν τον Όλυμπο δεν έχει. Ο Όλυμπος είναι ίσως η πιο διάσημη διεύθυνση της Δύσης, ένα σύμβολο θειότητας αλλά και ανθρωποκεντρισμού, που απαντά από τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία μέχρι το Χόλυγουντ.

Έπειτα είναι ότι μου θυμίζει πως με βάση τη λοταρία της ζωής, η πιθανότητα να κάθεσαι το 2026 σε μια γωνιά της Καλαμαριάς και να τον φωτογραφίζεις με ένα smartphone πλησιάζει το μηδέν. Να όμως που χάρη σε μια απίθανη σειρά ευτυχών και ατυχών γεγονότων και συμπτώσεων, από την ικανότητα των προγόνων μου να μην γίνουν το δείπνο κάποιου ανώτερου θηρευτή στη σαβάνα, μέχρι τη φυγή των Ελλήνων από την Αίγυπτο που έφερε τον πατέρα μου από την Αλεξάνδρεια στου Ζωγράφου και στον δρόμο της μητέρας μου, βρέθηκα και σήμερα εδώ, σ’ αυτό το ταπεινό δρομάκι πλάι σε κάδους απορριμμάτων, ψαροκάικα και δενδρύλλια, να αντικρίζω το ίδιο γεωλογικό σώμα για το οποίο έγραφαν ο Όμηρος και ο Ησίοδος και που οι ελιτιστές πρόγονοί μας έκριναν άξιο να γίνει η συμβολική έστω κατοικία των θεών τους.