Μία από τις πρώτες εικόνες κινητού, ίσως μάλιστα κυριολεκτικά η πρώτη, ήταν εκείνη με την Gena Rowlands να περπατάει βιαστικά με ύφος μπίζυ σε κάποιο διεθνές αεροδρόμιο, συνομιλώντας φωναχτά και χειρονομώντας αναλόγως από τηλεφώνου σε επικοινωνία με κάποιο άλλο μέρος του κόσμου. Ήταν στην ταινία Night on Earth του Jim Jarmusch. Του 1991.
Πέρα από τη σαγηνευτική ακτινοβολία της ίδιας της Rowlands αυτό που προφανώς εντυπώθηκε ανεξίτηλα εντός μου ως εικόνα και ως μνημειώδες επινόημα ήταν το κινητό τηλέφωνο. Που τότε ακόμη διήνυε την περίοδο «σπάργανα» ενώ παράλληλα διασταυρωνόταν μέσα μας με τη φαντασίωση που τόσο γρήγορα, ραγδαία θα ’λεγα, έμελλε ως sine qua non συνθήκη να εδραιωθεί παντοιοτρόπως στην οικουμενική καθημερινότητα και στον γνωστό βαθμό που περιττεύει να σχολιάσω.
Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο Τεύχος 87 (Μάρτιος 2024) της έντυπης έκδοσης του ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚέΩΝ ΠόΛΙΣ
Αποκτήστε τη δική σας συνδρομή εδώ: https://www.culturalsociety.gr/eshop/
Από εκείνη την πρώτη εικόνα του στο χέρι της ― στο άλλο της μάλλον το τσιγάρο ― και στο αυτί τής υπ’ ατμόν κινούμενης κινηματογραφικής ηρωίδος, το «κινητό» της, ως κινητό ακριβώς, συν-βαίνει και συν βαδίζει με την έννοια της βιασύνης, της ταχύτητας, της επιτάχυνσης, της «συμπίεσης» του χρόνου, της ανάγκης για ταυτόχρονη συστέγαση επιτευγμάτων, αποτελεσμάτων… θαυμάτων σχεδόν, σε όσο το δυνατό βραχύτερο διαθέσιμο… ή και μη διαθέσιμο χρόνο. Συν-πιέζοντας παράλληλα ασφυκτικά αυτόν τούτον τον ψυχισμό μας. Απόλυτο εργαλείο και σύμβολο του «στρες».
Φυσικά και τα ξέρουμε όλα αυτά. Πάντως συχνότερα τα ξεχνούμε. Ή, εθελοτυφλώντας, τα προσπερνούμε, τα αγνοούμε. Ανέλαβε να μας τα υπενθυμίσει, να μας ταρακουνήσει ίσως, ο συμπαθής ― συμπάσχων μήπως;― καλλιτέχνης δρόμου που εδώ και κάποιους μήνες, στον πεζόδρομο της Αριστοτέλους, υιοθετεί μία μοναδική και συγκεκριμένη στάση, φωτογραφικά σχεδόν, παγωμένης κίνησης. Ισορροπώντας αξιοθαύμαστα ανάμεσα στο τακούνι του αριστερού του ποδιού και στις μύτες του δεξιού σε στάση ευρέως διασκελισμού, με το αριστερό του χέρι να συνδέεται με τροχήλατη αποσκευή αεροπορικής καμπίνας και το δεξί αγκυλωμένο με το κινητό στο αυτί του, παραμένει απολύτως σιωπηλός και επί μακρόν (πολύ μακρόν) κοκκαλωμένος, εικονογραφώντας εν τη ακινησία του και σχολιάζοντας θεαματικά αλλά χωρίς διδακτισμό την άκρατη σπουδή του ανθρώπου των «μοντέρνων καιρών» μας για άνευ ορίων ταχύτητας αδιάκοπη κίνηση.
Διαβάστε επίσης
- Δήμητρα Κεχαγιά
- Λένα Καλαϊτζή-Οφλίδη
- Γιώργος Χρηστίδης
