Λένε πως είναι απ’τα παιδιά που «δεν κάθονται καλά». Αντιδρούν στην κοινωνική αδικία, ζητούν δικαιοσύνη, πιστεύουν ότι η απεξάρτηση είναι μια πολιτική πράξη και, όταν θέλουν να μοιραστούν τις ιστορίες τους, κάνουν έναν κύκλο, κοιτάνε τον άλλον κατάματα και αφήνονται.
Αφηγούνται στιγμές ζωής εκεί όπου ξέρουν ότι κανείς δεν τους κρίνει, και οι αφιλτράριστες ιστορίες τους μετατρέπονται σε θεατρική παράσταση με τους ίδιους πρωταγωνιστές.
Όπως η έξοδος, το τελευταίο μέρος της αρχαίας τραγωδίας, που φέρνει τη λύση και την κάθαρση, έτσι και η θεατρική ομάδα «ΕXODUS» του Προγράμματος Εναλλακτικής Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων «ΑΡΓΩ», πάτησε σε αρχαία χνάρια για να βρει το όνομά της και τη δική της έξοδο προς την ελευθερία.
Δημιουργήθηκε το 2017 και αποτελείται από άτομα που βρίσκονται σε θεραπευτική διαδικασία ή ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα απεξάρτησης, από εθελοντές και προσωπικό του προγράμματος. Στις πρόβες τους, μέσα από τη διαδικασία του αυτοσχεδιασμού, επικοινωνούν τις αλήθειες τους και ανεβαίνουν στη σκηνή χωρίς την προσδοκία ολοκληρωμένου αποτελέσματος.
Πρόσφατα παρουσίασαν στη Θεσσαλονίκη τη μουσική performance θεάτρου ντοκουμέντο με τον τίτλο «Daltons on Tour/Live With the Music Band Averta». Γιατί Ντάλτονς; Γιατί, όπως λένε, η συμμορία των Ντάλτον γεννήθηκε μέσα από την αδικία, το ίδιο το σύστημα τους οδήγησε στην παρανομία, και οι ίδιοι διαπιστώνουν πολλά κοινά στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες με την Άγρια Δύση των τελών του 19ου αιώνα.
Το Θεσσαλονικέων Πόλις βρέθηκε σε μια πρόβα της ομάδας, όπου μας υποδέχτηκαν όπως εμφανίζονται στην παράσταση, με μαύρα μπλουζάκια τυπωμένα με τέσσερα άτομα, όσοι ήταν και οι Ντάλτονς, και υψωμένη τη γροθιά. Ο Νίκος πιάνει την κιθάρα και αρχίζει με το τραγούδι των Κοινών Θνητών:
«Είμαι από τα παιδιά που δεν κάθονται καλά / Την έχω καταλάβει από μικρός τη ζαβολιά / Δεν κάνω τσιμουδιά, όσο πέφτουνε κορμιά / Ήμουν και θα είμαι από ‘κεινα τα παιδιά».
Ο Βασίλης σηκώνεται και λέει: «Είμαι 15 χρονών, στο δρόμο παγωμένος. Νόμιζα ότι θα εξαφανιστώ, είπα θα φύγω κι όπου με βγάλει και σκεφτόμουν εκείνο το παιδί. Κι έλεγα, τουλάχιστον εγώ ζω». Η οθόνη πίσω του προβάλλει την εικόνα του Αλέξη Γρηγορόπουλου.
«Έτσι έχουν τα πράγματα , αν είσαι ένα πρεζάκι, δεν σου δίνει σημασία κανείς, ακόμη και όταν πάψεις να είσαι» είναι η σειρά του Θάνου.
Στην οθόνη προβάλλονται φωτογραφίες θυμάτων από γυναικοκτονίες, ο Βαγγέλης Γιακουμάκης, ο Βασίλης Μάγγος, η τραγωδία στα Τέμπη, ο Ζακ Κωστόπουλος.
Η Αντιγόνη Μπάρμπα είναι η συντονίστρια σκηνικής δράσης της ομάδας με στόχο τη σύνδεση των μελών και την επικοινωνία. Για την ίδια, πρόκειται για μια κοινή δράση που καταργεί την αυθεντία του σκηνοθέτη.
«Το θέατρο ντοκουμέντο αφορά στο βίωμα και στην προσπάθεια να καταφέρεις να εκτεθείς. Να παρουσιαστείς δηλαδή χωρίς φίλτρο, με τη δήλωση της απεξάρτησης που είναι βαθιά πολιτική. Γι΄αυτό και η ομάδα θέλει με τις παραστάσεις της να βγαίνει προς τα έξω, δείχνοντας πως η κοινωνία είναι σαν εμάς, και το προσωπικό να γίνει συλλογικό».
Στο παρελθόν η ομάδα έχει πραγματοποιήσει παραστάσεις στο Κέντρο Πολιτισμού «Χρήστος Τσακίρης» του δήμου Παύλου Μελά, στο φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών και Οικολογίας, αλλά και στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας κατά των Ναρκωτικών.
Επίσης, στο πλαίσιο της θεατρικής ομάδας δημιουργήθηκε η ταινία μικρού μήκους του Αλέξανδρου Πανταζούδη schoolheating.gr, στην οποία συμμετέχουν μέλη, προσωπικό κι εθελοντές του προγράμματος «ΑΡΓΩ».
Άσχετος με τη θεατρική πράξη δηλώνει ο Γιώργος, αλλά γοητευμένος που το θέατρο-ντοκουμέντο αποτρέπει από το «εγώ», καθώς δεν τους αναγκάζει να υποδυθούν κάτι.
Για τον Κώστα, ήταν η ώθηση να ξεπεράσει, μεταξύ άλλων και την αναπηρία του: «Ντρεπόμουν να δείξω την έλλειψη του ποδιού μου αλλά εμφανίστηκα ακόμη και με κοντό παντελόνι».
Για τον Θοδωρή, η απεξάρτηση παραμένει μια βαθιά πολιτική πράξη που εκφράζεται μέσα από το θέατρο και χαίρεται που η συζήτηση για τη δικαιοσύνη, που αποτελεί και τον άξονα της παράστασης, άρχισε πλέον να αφορά όλους.
Η Αθηνά θυμάται έναν θεατή της παράστασης που της είπε συγκλονισμένος: «Δεν μπορώ να χωνέψω αυτό που είδα. Θέλω να γυρίσω σπίτι μου και να κάτσω να σκεφτώ».
Μία σειρά έντυπων και διαδικτυακών εκδόσεων, οπτικοακουστικών παραγωγών και δράσεων για την Ιστορία, τα Γράμματα, τις Τέχνες και τις Ιδέες στην πόλη, που προβάλλει πτυχές και πρόσωπα της ιστορικής και σύγχρονης Θεσσαλονίκης.
Μία πλατφόρμα διαλόγου, ιδεών και δράσεων για την ανάδειξη της ταυτότητας της Θεσσαλονίκης, την προώθηση του σύγχρονου πολιτισμού, και την ποιότητα ζωής στην καθημερινότητα της πόλης.
Εγγραφείτε στο newsletter του Θεσσαλονικέων Πόλις δωρεάν για να λαμβάνετε στο inbox σας πρωτογενή ρεπορτάζ για την πόλη, άρθρα, συνεντεύξεις και επιλογές από την έντυπη και διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού.